01 (109), Հունվար, 2018

Երկիրը՝ սովորական մարդկանց աչքերով

“Անալիտիկոն” հանդեսի նախորդ բոլոր համարներում փորձագիտական հայացքով էինք նայել նորանկախ երկրի, Հայաստանի, տարածաշրջանի և աշխարհի իրադարձություններին։ Այս անգամ որոշեցինք մեր երկրին նայել նրա շարքային քաղաքացիների, ավելի ճիշտ՝ շարքային քաղաքացուհիների աչքերով։

Ինչ խոսք, սա ռիսկային որոշում էր այն առումով, որ մեր հանդեսի ընթերցողները սովոր են փորձագիտական լուրջ վերլուծությունների։ Սակայն հուսով ենք, որ նրանց համար հետաքրքիր կլինի նաև սովորական-մարդկային-առօրեական հայացքը երկրում առկա խնդիրներին։ …>>>

Ինտեգրվե՞լ, թե՞ հեռանալ

«Ով այսպիսի երեխայի ընդունի Իմ անունով` Ինձ է ընդունում»:
Աստվածաշունչ

 
Գայանե ԳԵՎՈՐԳՅԱՆ

Աուտիզմն այն հիվանդությունն է, որի առաջացման պատճառներն անհայտ են:  Այստեղ մեծ դերակատարություն ունեն թե՛ գենետիկան, թե՛ հղիության շրջանի խնդիրները և թե շատ այլ հանգամանքներ: Այդպիսի երեխաները խնդիրներ ունեն խոսքային հաղորդակցման, սոցիալական հարաբերությունների, խաղալու և զվարճանալու ունակությունների մեջ: Եվ հաճախ, երբ ծնողներն առաջին անգամ լսում են բժիշկներից, որ իրենց երեխան աուտիզմ ունի, դժվարանում են հավատալ:

Այդպես եղավ Անգելինայի հետ. «Երբ ինձ ասացին, որ երեխաս` Արտյոմը, աուտիզմ ունի, չհավատացի, ես սթրեսի մեջ էի, աշխարհը փուլ եկավ գլխիս, տառապանքս աննկարագրելի էր: Երկար ժամանակ պահանջվեց ինձնից, որ հաշտվեմ այդ մտքի հետ և սկսեմ աշխատել, օգնել երեխայիս քայլ առ քայլ շարժվել դեպի հիվանդության վերացումը»: …>>>

«Սեր, ազատություն, արդարություն՝ երեք գլխավոր արժեքները…»

 


Ջուլիետա ԱՌՈՒՍՏԱՄՅԱՆ

Հավանաբար, ձեզնից շատերը, ինչպես և ես, բազմիցս ականատես են եղել մի այնպիսի տեսարանի, թե ինչպես է երեխան փորձում պաշտպանել անարդարորեն նեղության մեջ հայտնված ընկերոջը, իսկ մեծահասակներն էլ համոզում են նրան չմիջամտել. «Մի՛ միջամտիր, ուրիշի գործերին մի՛ խառնվիր, դա քեզ չի վերաբերում…»։ Միգուցե և ձեզ վիճակվել է այդ երեխայի դերում հայտնվել։ Իսկ միգուցե, ինչն ավելի վատ է, դուք հենց այն հեղինակավոր մեծահասակն եք, որն անբիծ հոգու տեր մանկանը խորհուրդ էր տալիս հրաժարվել արդարությունից, որը մարդկության գլխավոր արժեքներից է, և, փաստորեն, դավաճանել մերձավորին, իսկ իրականում՝ ինքն իրեն։ …>>>

Իրականությունը՝ թվերով և…ինչպես կա

Կամ՝ հաշմված արտոնություններ

 


Ելիզավետա
ՊՈՂՈՍՅԱՆ

2016 թվականի սեպտեմբերի 1-ի դրությամբ Արցախի Հանրապետությունում հաշվառված է  8 427 հաշմանդամ, որոնցից 375-ը մինչև 18 տարեկան երեխաներ են:

Առաջին կարգի հաշմանդամների` պետության կողմից նշանակված թոշակը 31 հազար դրամ է, երկրորդ կարգի հաշմանդամներինը՝ մինչև 29 հազար, երրորդ կարգի հաշմանդամներինը` 19 հազար դրամ: …>>>

Քնած գեղեցկուհին

 

«Այստեղ կերպասե փափուկ անկողնու մեջ պառկած էր արքայադուստրը»
Շ. Պերրո
«Քնած գեղեցկուհին»

 


Հասմիկ ԳԱԲՐԻԵԼՅԱՆ

Մենք գնում ենք Ստեփանակերտ-Ասկերան ճանապարհով։ Բլուրների և ծառերի սովորական բնապատկերը ձախ կողմից ընդհատվում է երկնագույն մի շինությամբ։ Այն ունի սովորական օդանավակայանի շենքի տեսք։ Շինությունը վերակառուցվել և շահագործման է հանձնվել վեց տարի առաջ՝ 2011 թվականին։ Այ՚նտեղ կարելի է տեսնել թռիչքուղին, մտնել սպասասրահը և նստել բազմոցներին կամ շրջել թերմինալով։ Կան օդանավակայանի բնականոն աշխատանքն ապահովող բոլոր անհրաժեշտ սաքավորումները։ Օդանավակայանը կարող է սպասարկել ժամում100 հոգու։ …>>>

Գյուղացին և հողը

Ով է ում պատկանում

 


Լարա ՍԵՎՈՒՄՅԱՆ

 

Վերնագիրը ձեզ ոչինչ չհիշեցրե՞ց։

Հողերի սեփականաշնորհման առաջին տարիներին մի սրախոսություն կար, ըստ որի՝ ոչ թե հողն են տվել գյուղացում, այլ գյուղացուն՝ հողին։

Նկատի էր առնվում այն, որ հող ստացած գյուղացին չէր կարողանում մշակել իրեն պատկանող հողը, միջոցներ ու հնարավորություններ չուներ, առավել ևս, որ շատ գյուղերում մնացել էին հիմնականում ծերերը, որոնք միջոցների բացակայությունից զատ նաև ֆիզիկապես ի վիճակի չէին զբաղվելու հողագործությամբ։ Հետեւանքը՝ անունը կա, ամանում՝ չկա։ …>>>

Վասն հյուրանոցային բիզնեսի…

 


Նարինե ԱՂԱԼՅԱՆ

 

Հյուրանոցային բիզնեսը բավականին տարածված ձեռներեցական գործունեություն է, որի նպատակը, բնականաբար, շահույթ ստանալն է։ Որպեսզի ձեռներեցության այս տեսակն իրապես հաջողակ ու շահութաբեր լինի՝ հարկ է էն գլխից ճիշտ որոշումներ ընդունել և ճիշտ քայլեր անել դրա զարգացման համար։ Եւ ինչու չէ՝ փորձել համապատասխանելու միջազգային չափանիշներին։ Հասկանում ենք՝ դա այնքան էլ հեշտ չէ։ Բայց, դե, անհրաժեշտ գիտելիքների ու հմտություների պարագայում հնարավոր է։

Արցախում հյուրանոցային բիզնեսը, մեղմ ասած, այնքան էլ չի համապատասխանում միջազգային չափորոշիչներին։ Խնդիրներն առավելս սուր երևակվում են ծառայությունների ոլորտում։ Շատերը կարծում են, որ մատուցող կամ սպասուհի աշխատելն ամոթ է, դրա համար էլ գործատուներն առանձնապես մեծ ընտրություն չունեն։ Արդյունքում՝ հյուրանոցային բիզնեսում ներգրավված աշխատակիցների 90 տոկոսն օտար լեզուներ չգիտի, բայց այդպիսիներին, այնուամենայնիվ, գործի են ընդունում, մտածելով՝ ոչինչ, կսովորի… …>>>

Անելանելի իրավիճակներ չկան

Կամ՝ նորաձևությունը միջազգային ճանաչում չի պահանջում

 


Քրիստինե ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ

Շատերի կարծիքով՝Արցախն աշխարհի կողմից դժվար ու դանդաղ է ընկալվում։ Շարունակվում է մնալ մեկուսացված կամ Հայաստանի ստվերի տակ։

Սակայն, Արցախի հայուհիները, հատկապես՝ երիտասարդ աղջիկները, համամիտ չեն այդ կարծիքի հետ։ Ավելին, նրանք չեն զգում այդ մեկուսացումը։

Դրան ինքներդ կարող եք ականատես լինել երեկոյան ժամերին Ստեփանակերտ քաղաքի Վ. Սարգսյան – Ազատամարտիկների փողոցներով քայլելիս։

18։00-ից հետո քաղաքի կենտրոնական փողոցները վերածվում են նորաձևության հարթակի։ …>>>

Փախստականներ. երեկ, այսօր և վաղը

 


Ռուզաննա ԱՎԱԳՅԱՆ

Նախնիների հայրենիք՝ Լեռնային Ղարաբաղ, նրանք վերադարձել են 1988 թվականին՝ նույն տարվա փետրվարին տեղի ունեցած սումգայիթյան իրադարձություններից հետո։ Պարտադրված տեղափոխությունը շարունակվել է նաև 1990 թվականին՝ Բաքվում ծավալված հունվարյան իրադարձությունների հետևանքով։  Բայց Արցախ վերադարձած առաջին ծիծեռնակները Սումգայիթի հայ փախստականներն էին։ Այդ ժամանակ դեռ ինքնավարության կարգավիճակ ունեցող Լեռնային Ղարաբաղը փախստականներին ըստ ամենայնի ապահովում էր աշխատանքով և բնակարանով (հանրակացարաններում, հիմնարկներում, հյուրանոցներում և այլուր)։ …>>>

Թոշակառուներն էլ են ուտել ուզում

 


Ալյոնա ՄԵԼՔՈՒՄՅԱՆ

Ուզում եմ ձեզ ծանոթացնել 1942թ․ ծնված ստեփանակերտցի Արփինե Կարապետյանի հետ։

Նա ստացել է միջին մասնագիտական կրթություն և որպես ապրանքագետ ուղարկվել է Բաքու՝ կոոպերատիվ խանութում ըստ մասնագիտության տեխնիկական աշխատանքներ կատարելու համար։ 12 տարի աշխատելուց հետո ազգային խտրականության պատճառով նա ստիպված է եղել գործից դուրս գալ՝ ադրբեջանցի տնօրենը նրան ազատեց գործից։ Ի հեճուկս բոլոր ջանքերի՝ նրան չհաջողվեց հետ ստանալ իր աշխատանքային գրքույկը․ արխիվից փաստաթուղթ ստանալն ուղղակի անհնար էր, նրա գրավոր հարցումներն էլ մերժվում էին։ …>>>